Από την πρώτη στιγμή που στις δυνάμεις του Πολεμικού Ναυτικού σε όλο τον κόσμο, εμφανίστηκαν οι πρώτες μονάδες υποβρύχιων καταστροφών, άρχισαν να κατασκευάζονται ειδικά όπλα γι' αυτές. Ουσιαστικά, δηλαδή, στη διάρκεια και αμέσως μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, μόνο στην ΕΣΣΔ, κατάφεραν να κατασκευάσουν ολοκληρωμένα και λειτουργικά υποθαλάσσια όπλα.
Σχεδόν μισό αιώνα πριν, οι ειδικές μονάδες του σοβιετικού Πολεμικού Ναυτικού άρχισαν να χρησιμοποιούν το πιστόλι SPP-1 των 4,5-mm και το αυτόματο APS, διαμετρήματος 5,66 mm. Και τα δύο, αν και ήταν αποτελεσματικά κάτω από το νερό, δεν πυροβολούσαν το ίδιο καλά έξω από το νερό. Η βολή τους έξω ήταν αποτελεσματική μέχρι τα 50 μέτρα. Ο «χρόνος ζωής» των υποβρύχιων όπλων ήταν μικρός, και στον αέρα δεν ξεπερνούσε τις 180 βολές.
Κανείς στον κόσμο δεν κατάφερε να «ανασχεδιάσει» τη ρωσική τεχνολογία και να δημιουργήσει αυτόματα υποβρύχια όπλα. Έτσι, οι βατραχάνθρωποι έπρεπε να κουβαλούν πάνω τους στις αποστολές από δύο πιστόλια και αυτόματα: Τα υποβρύχια όπλα APS και SPP-1 και τα συμβατικά AK και PM. Σίγουρα αυτή η κατάσταση ήταν, το λιγότερο, «άβολη». Η κατασκευή όμως ενός όπλου που να πυροβολεί το ίδιο καλά και στα δύο περιβάλλοντα, έμοιαζε σαν «άπιαστο όνειρο».